سخنی چند در باب شادی روح رفتگان

مهمترین علت جهت شاد بودن روح مرحومی اعمال خودش است.

کسی که در طول عمر راضی نبوده خرده نانی از داراییش به مستحقی برسد، خیرات کردن بعد مرگ ایشان سودی نخواهد داشت.

کسی که انسان پلیدی بوده، دفن کردنش در مجاورت اماکن مذهبی خیری به ایشان نخواهد رساند.

و حتی به نظر من، کسی که اعتقادی به مذهب نداشته، دعاهای مذهبی شاید دردی ازو درمان نکند.

حس میکنم روحی شاد می شود اگر کاری را کنید که در قید حیاتش او را خوشحال می کرده. کسی که گریه و ناله روحیه اش را جریحه دار میکرده، شما را همیشه شاد می خواد.

کسی که همیشه ملتمس دعا بوده، با دعا روحش شاد می شود.

کسی که سخاوتمندانه به دیگران کمک میکرده، خیرات بسیار مشعوفش خواهد کرد.

سعی کنیم تا هستیم همدیگر را به نحوی شاد کنیم. این در صورتی امکان پذیر است که هر کسی را همانطور که هست قبول کنی و دوستش داشته باشی. هیچگاه با معیار های خودت کسی را قضاوت مکن.